Het werchterlijstje

After-werchter-tijd is lijstjestijd. En omdat ik het verschrikkelijk vind mijn toppers te rangschikken van 1 tot 5 presenteer ik u mijn favoriet van elke dag + nog iemand extra, voorzien van mijn persoonlijke commentaar.

Ik heb de eerste dag alleen maar voor het hoofdpodium doorgebracht, van wat meer naar voor op de wei tot vanachter om uiteindelijk weer wat meer naar voor te belanden. Vanuit de verte heb ik Lenny Kravitz gehoord en gezien. Het regende namelijk op dat moment, en we schuilden even om op te warmen.
Lenny was top, ookal ben ik niet echt een fan van zijn muziek. Maar hij wist me het volle uur zeker te overtuigen van zijn charme en muziektalent.

De tweede dag kies ik voor een specialleken. Ben Folds. Lekker lichte, ironische muziek. De ene vond het bah, de andere vond het dan weer geweldig. Zoals ik en het gezelschap.
Ik wist op voorhand helemaal niets van Ben Folds. Enkel zijn naam kwam me bekend voor. Maar omdat de Babyshambles hadden afgezegd wegens ‘problemen met de wet’ en Air Traffic nog maar eens aan hun set begon, was dit een mooie kans om eens wat nieuws te ontdekken. Awel, ik heb meegezwiept, meegezongen en meegelachen. Ben Folds had er duidelijk zin in, hij sprong heen en weer achter zijn piano. Trouwens, een publiek moeiteloos driestemmig laten zingen, je moet het maar doen.

Dag drie alweer. Vele toppers die dag. Sigur Ros en KT Tunstall mochten er zeker wezen maar ik kies voor Editors. Heeeeerlijke stem heeft die Tom Smith toch. Perfecte opener van een regenachtige werchterdag.
Ik heb die dag als afsluiter nog een stukje Radiohead gezien. Een echt grote fan van de groep zal ik toch nooit worden denk ik, maar dat doet er niets vanaf dat ze toch wel ongelooflijk top zijn. Respect.

De volgende in het lijstje is voor dEUS. Ze speelden veeeel te luid (zelfs met oordoppen was het nog hard) en iets te weinig nummers van de nieuwe plaat, maar wat waren ze weer eens geweldig. Mauro dan vooral. Ik geef het toe en het is misschien wel raar, maar die Mauro doet we toch wel wat.

Anouk mag mijn lijstje afsluiten. Hier ook weer, wat een stem, goeie liedjes, leuke interactie met haar bandleden en ze deed iedereen smelten door haar kindjes mee op het podium te vragen en zelfs te laten meespelen. ‘t Is een coole, die Anouk.

 

twee dingen

Ten eerste: GESLAAAAAAAAAGD!!
Een minder semester dan het eerste, maar mijn record van beste punt heb ik toch al gebroken met een 17/20 voor het werkcollege *fier*

Ten tweede: Werchter was de max! Met dank aan Laura, Matthias en Bram voor het fijne gezelschap. Over een top vijfje moet ik nog eens nadenken. Ik plof mij nu in de zetel en ga wat film(s) zien.

 

Werchter

Morgen vertrek ik voor de volgende 4 dagen naar Werchter. U zal me dus de komende dagen niet vinden in blogland. De uitslag van de proclamatie zal dan ook met vertraging hier te vinden zijn, tenzij u iets verneemt uit andere kanalen uiteraard. Er circuleren hier genoeg communicatiewetenschappertjes.

Alles staat gepakt en gezakt klaar om morgen met de trein eerst richting Gent, en dan naar Leuven te sporen.
En ik doe nu al een schietgebedje voor geen (al te veel) regen.
Toppers: REM, Radiohead, dEUS, Neil Young. Wippieeee

 

Top-pop

Leve de revival van de Engelse popmadammen.
Van dit nummer ben ik alleszins al helemaal weg:

Amy McDonald - this is the life

 

gitaarperikelen

Had ik nu een capodastro, dan kon ik ‘viva la vida’ van coldplay helemaal meezingen, mezelf begeleidend op gitaar.
Meespelen gaat zonder die capo ook, maar lager zingen helaas een stuk minder.
Cadeau-verjaardag-tip moet u nu denken en u noteert het op een blaadje en hangt het op uw prikbord.

Edit: bewijs:

 

concertfotografie

ofwel een poging tot…
Gisteren stond Nova Zembla op het plaatselijke podium van het plaatselijke café hier in De Pinte.
Omdat mijn zus de frontman goed kent, moest ik van haar wat foto’s trekken.
Ik heb het voor het zekerste toch maar op voorhand gevraagd. Dan was ik zeker dat ze er geen probleem mee zouden hebben. Goeie zet leek me.

Anyway, de eerste pogingen liepen falikant af, ik had de concertfotografietips die ik op internet vond nog eens nagelezen, maar die bleken precies niet te werken. Mijn camera nam de sluitertijd altijd veel te lang, en zonder statief krijg je dan alleen maar feloranje foto’s van het licht.
Daarom heb ik mijn flits gebruikt, en omdat ik dat zo ambetant vond voor de bandleden, heb ik er maar een paar getrokken.
En omdat fotograferen, toch ook achteraf selecteren is, had ik niet veel keuze achteraf en vind ik er eigelijk geen één goeie tussen zitten.

Meh. Volgende keer beter. Weeral. 
Dit is misschien nog de beste die er tussen zat, qua compositie dan. Die lichtinval is nu ook niet fantastisch.

 

50 jaar

Het festival van Vlaanderen blaast dit jaar 50 kaarsjes uit, en dat moest gevierd worden natuurlijk!
Het feest ging door in het Gravensteen, voor de gelegenheid versierd in het thema 1001 nacht, wat ook de leidraad zal vormen voor het nieuwe festivalseizoen. Het idee is namelijk: ‘naar wie zou je 1001 nacht kunnen luisteren?’.
Om dat in de verf te zetten, stond er gisteren een levensechte olifant op het grasveldje van het Gravensteen.
Keischatttiiiggg! (Als zat er wel een indringend geurtje aan)

Omdat de Universiteit Gent een belangrijke partner is van het hele Festivalgebeuren, mocht het GUK het feest opluisteren met twee nummers. Het eerste binnen in de feestzaal, het tweede nummer buiten: op de hoge toren van het Gravensteen, in de regen weliswaar, maar met een prachtig uitzicht op nachtelijk Gent.
WAAAAUW

Ik hoop dat ik snel de foto’s van het internet kan plukken die de plaatselijke fotograaf gemaakt heeft.. want ik ben wel eens benieuwd.

 

 

Les jours tristes

Als ik me rot, verdrietig, ongelukkig, maar ook blij, vrolijk, gelukkig en overgelukkig voel, zet ik dit nummer op. En het werkt altijd. Het brengt troost, maar ik kan er mij ook enorm in uitleven.
Het is zowat mijn lijfliedje denk ik.
Ik denk dat ik het vandaag meerdere malen zal laten voorbijpasseren op mijn pc..
(De live-versie vind ik wel minder, maar ik vond geen andere op youtube…)

Yann Tiersen - Les Jours Tristes

It’s hard, hard not to sit on your hands
And bury your head in the sand
Hard not to make other plans
and claim that you’ve done all you can all along
And life must go on

It’s hard, hard to stand up for what’s right
And bring home the bacon each night
Hard not to break down and cry
When every idea that you’ve tried has been wrong
But you must go on

It’s hard but you know it’s worth the fight
’cause you know you’ve got the truth on your side
When the accusations fly, hold tight
Don’t be afraid of what they’ll say
Who cares what cowards think, anyway
They will understand one day, one day

It’s hard, hard when you’re here all alone
And everyone else has gone home
Harder to know right from wrong
When all objectivity’s gone
And it’s gone
But you still carry on

’cause you, you are the only one left
And you’ve got to clean up this mess
You know you’ll end up like the rest
Bitter and twisted, unless
You stay strong and you carry on

It’s hard but you know it’s worth the fight
’cause you know you’ve got the truth on your side
When the accusations fly, hold tight
And don’t be afraid of what they’ll say
Who cares what cowards think, anyway
They will understand one day, one day.

 

 

 

 

 

Festivalgeweld

Het citadelpark heeft weer een van zijn geheimen vrijgegeven. Zelfs na jaren verschillende malen per dag zelfs door het park te slenteren, heb ik een nieuw plekje ontdekt.
Er werd daar gisterenavond een klein festivalletje georganiseerd door de studentenvereninging van de burgies. 
Afgaand op de luide gitaren kwam ik uit op de linker-achterkant van het Citadelpark waar een soort van Grieks theater ligt. Een pleintje, ideaal voor een podium en dan mossige trapjes om op te zitten die gestaag naar boven gaan. Heel gezellig.

Ik had zo wat de bedoeling om mijn concertfotografie - kunsten *kuch* naar boven te halen, maar het komt er zowat op neer dat ik niet altijd de allure heb om vlak voor dat podium te gaan staan.
En achteraf heb je er altijd spijt van, natuurlijk.
De foto’s zijn dus wat van een verdere afstand genomen, en zijn dus niet al te denderend gelukt. Ze zijn wel redelijk scherp en wel oké van kleur, maar niet al te bijster origineel natuurlijk.
Leuk als souvenir dan maar.

De volgende keer wat meer op mijn tanden bijten zeker?

Zowieso ging het me vooral om de dame en heren van dit funkpopgroepje nog eens terug te zien. Het was weer een hele poos geleden…

  

 

Het DVD’tje van Bart Peeters

‘Het plaatje van Bart Peeters’ ligt al een poosje - ik schat zo’n 2 jaar- in mijn cd-rek en vliegt regelmatig wel eens in mijn discman. Omdat er een pc beveiliging op staat -grmbl- dus niet op mijn iPod. Dit terzijde.

Vandaag heb ik eindelijk eens de DVD bekeken die daarbij hoorde met de concertregistratie van zijn ‘zonder circus’-tournee in Antwerpen op.
Geweldig toch.
Nu vraag ik mij af, waarom in godsnaam, ik zolang gewacht heb om die eens in de laptop te proppen.

Mijn cursus van economie heeft twee uur op dezelfde bladzijde gelegen voor mijn neus, maar mijn ogen bleven gericht op het scherm. De DVD opzetten als achtergrondmuziek bleek dus een hele misrekening te zijn